20 - از نامه‌هاى آن حضرت عليه السلام است به زياد ابن ابيه ، هنگاميكه در حكومت بصره قائم مقام و جانشين عبد اللّه ابن عبّاس بود ، و عبد اللّه آن هنگام از جانب امير المؤمنين عليه السّلام بر بصره و شهرهاى اهواز و فارس و كرمان حكمفرما بود ( كه در آن او را از خيانت ببيت المال مسلمانان منع كرده مى ترساند ، و اينكه او را زياد ابن ابيه يعنى زياد پسر پدرش ناميده‌اند براى آنست كه پدرش معلوم نيست ، او ادّعاء ميكرد كه ابو سفيان پدرش بوده و ابو سفيان هم او را در مجلس عمر ابن خطّاب پسر خود خواند ، چنانچه در شرح نامهء چهل و چهارم بيان مىشود ، مادرش سميهّ كه مادر ابى بكرة هم بود بزناء دادن شهرت داشت ، گفته‌اند : عائشه اوّل كسى است كه او را ابن ابيه خواند ) : 1 و من سوگند به خدا ياد ميكنم سوگند از روى راستى و درستى اگر به من برسد كه تو در بيت المال مسلمانان به چيزى اندك يا بزرگ خيانت كرده و بر خلاف دستور صرف نموده‌اى بر تو سخت خواهم گرفت چنان سختگيرى كه ترا كم مايه و گران پشت و ذليل و خوار گرداند ( ترا از مقام و منزلت بر كنار نموده آنچه از بيت المال اندوخته‌اى مى ستانم بطوريكه درويش گرديده و توانائى كشيدن بار مئونه و روزى عيال نداشته در پيش مردم خوار و پست گردى ) و درود بر آنكه شايستهء درود است .